دلتنگِ روزهایِ رهایی و تنهاییِ بِکرم هستم، روزهایِ خالی...

امروز هم مثل اغلب روزها به خودم و موقعیتم در زندگی فکر میکردم و برای هزارمین بار دلتنگِ گذشته یِ آرام و ساده ام شدم. آرامشی که قربانیِ بیتجربگی و ناآگاهی ام شد...

احمقانه طور یعنی از سرِ کنجکاوی بری صفحه ی آدمی که بسی بسیار ازش بیزاری رو چک کنی و بعد ببینی کلی انگیزه و انرژیِ پنهان داشتی که با دیدن صفحه یِ همچین آدمی داره خود نمایی میکنه!!! لازم به تاکید است که این انرژی و انگیزه یِ پنهانِ تازه شکوفا شده هیچ ربطی به حسِ رقابت و حسادت نداره و در کمالِ ناباوری

تصمیم گرفتن کارِ به ظاهر ساده ایست. از آخرین باری که یک تصمیم جدی گرفتم تا به انجام رساندنش قریب به یک سال طول کشید... امروز تصمیم گرفتم، دوباره؛ و سخت است اینبار. خیلی سال است سکوت نسبی را برگزیده ام... سکوتِ نسبی و نیمه پنهان بودن کار دشواری نیست در برابرِ مطلقاً سکوت کردن و کاملاً پنهان بودن...